در فراق مولانا گشتی

یوسفِ گُشتِ سراوان، یوسفِ اسلام بود ... چلچراغ رونق افزای دل هر شام بود ... سردی چشمان ما بود آن عزیزِ مهربان ... دیدنش تسکینِ قلب و مرهمِ آلام بود ... در روانش فکر و بر لب ذکر و در دل یاد حق ... هر دم اینگونه روان و خاطرش آرام بود ... او همان انسانِ خاکی، ترجمان سادگی ... بی گمان یوسف به نزد مومنان خوشنام بود ... مُصلحی روشن ضمیر و مقتدایی بی نظیر ... از خدا بر اهل سنت تُحفه و اِنعام بود ... او که اقیانوسِ دانش بود در این سرزمین ... از سرِ اخلاص و ایمان این‌چنین گمنام بود ... ای خوشا بر رادمردی که صفایِ عمر او ... نغمه‌ قرآن و فقه و سنت و احکام بود ... جامِ علم و معرفت را چون که نوشید از نخست ... تا به آخر شادمان و سرخوش از این جام بود ... در فراقش گر ز دیده خون بِگریَم ، هیچ نیست! ... او کــه ما را آشنــا و رونـــق ایـــام بود ... حضرت شیخ الحدیث آن معنی دلدادگی ... عاشق حق و حقیقت ، عاشق اسلام بود