حزین است و خسته

حزین است و خسته دل عالمی ... عروجش گذاشته به دل ها غمی ... برفت استاد احمد شفیق دلم ... بدونش ندارد صفا محفلم ... نبودش درین روی نشد باورم ... تمنای دیدارش بود در سرم ... حزین است و خسته دل هر مرید ... هزار آه که این ختم بدونش رسید ... خدایا چه زخمی که خورده دلم ... غمش لنگر انداخت به این ساحلم ... برفت از بر ما چه آسان و زود ... مولانا احمد شمع این خانه بود ... مولانا بود وجودش هنر ... چو ماهی درخشان درخشید کنار پدر ... پدر حضرت شیخ ما ارجمند ... خدایا بدارش تو دور از گزند