گذر کن دمی

گذر کن دمی سمت و سوی قبور ... ز دنیای خود لحظه‌ای کن عبور ... ببین وضع و حال هزاران نفر ... که افتاده هر کس به ژرفای گور ... همان مردمانی که با ما بُدند ... هم‌اکنون چه‌شد آن همه شأن‌و شور ... همه ساکت وسرد و یک‌سرخموش ... نه بانگ‌و خروشی همه سوت و کور ... ز کاشانه خود برونت کنند ... برید این جسد را به یک‌ جای دور ... به دنیا و کالای آن دل مبند ... بگیر از متاعش به‌ قدر ضرور ... برای سرای مخلّد بکوش ... اگر هستی از اهل درک و شعور