آرامش دل ها

از درد و رنج روزگار ... وقتی که گشتم بی قرار ... وقتی که درها بسته شد ... از این و آن دل خسته شد ... در اوج خلوت در نماز ... اشکم چکید برگونه باز ... گفتم خدایا بنده ام ... باز آمدم شرمنده ام ... بر حال زار من گواه ... ذات تو باشد یا اله ... جز تو نباشد تکیه گاه ... اندر جهان بی پناه ... خوردم زمین دلخون شدم ... دستم بگیر محزون شدم ... امید من تنها تویی ... آرامش دلها تویی ... با لطف و رحمت تو نگر ... بر حال این خونین جگر ... امید تو تو دارد به سر ... این بنده ی گریان دگر