شب تاریک

ستم دیده ای در شبی تاریک ... با جسمی نحیف و باریک ... ناله سر میداد و دل می شست ... به مولا تکیه می کرد و می گفت ... منم اندر شب تاریک خدایا ... منم اندر سکوت این بلایا ... همه خوابند و من گرفتار ... گرفتار و غمناک و بیدار ... تو بیداری و بینایی مولا ... که خیره گشته ام بر آسمون ها ... تو درمان غم و دردم خدایا ... همون درد و آه سردم خدایا ... اشکم را تو دیدی ای خدایم ... همون اشک همیشه در نگاهم ... تو خود گفتی که هستی همیشه ... به قلب شکسته همچو شیشه ... مگر قلبی که ؟؟؟ ... به ایوانی سراسیمه جاشه ... منم کوهی ز درد و از گلایه ... من آشفته کردم بر تکیه ... امید اول و آخر تویی تو ... فقط یار و یاور تویی تو