تنها امید

خدایا خسته زین دنیای پستم ... غمی در جور خلق خود پرستم ... به هر کس رو نمودم لیک آخر ... کسی نگرفت يارب جز تو دستم ... زمردم جز جفا چیزی ندیدم ... ز هر کس جز تو یا رب دل بریدم ... در این ظلمت سرای ناامیدی ... خداوندا تویی تنها امیدم ... کسی فکر کسی در سر ندارد ... به جزخود ﻏصه دیگر ندارد ... همه دلواپسی‌ها بهر دنیا ... کسی فکر و غم محشر ندارد ... خلایق در پی افشای اسرار ... پی رسوایی بدنامی و عار ... بنی آدم دگر اعضای هم نیست ... به سر تاج شهی و پا پر از خار ... خداوند اتویی تنها امانم ... خبر دار از همه فاش و نهانم ... توتنها امید بودن من ... مرا از درگه لطفت نرانم